Als zwijgen geen goud is | Huiselijk geweld krijgt een gezicht

Op mijn Facebook pagina verscheen vanochtend een foto van een meisje met blauwe plekken, ik schrok. Een mooi meisje. In het bijschrift staat dat het echt is, dat ze een gezicht wil geven aan alle vrouwen en meisjes die slachtoffer zijn van huiselijk geweld. Samen met fotografe Tiffany Thoelke laat Brooke Beaton op indringende wijze zien dat ‘zwijgen’ niet altijd ‘goud is. Tijd dus om mijn mond open te doen.

Waarom ik schrok van de foto’s? Naast dat het een rauwe foto is, komt het ook heel dicht bij. Jaren terug als frisse 18-jarige verloor ik mezelf in de armen van een jongen die vond dat ‘Ik hou van jou’ staat voor ‘ik bezit jou dus je doet wat ik zeg, want anders’. Bij het minste of geringste – hoewel je nooit wist welke minste of welke geringste – vloog bij hem inwendig de dop van de fluitketel en kreeg hij een rode waas voor z’n ogen … … wat vaak uitliep op dat het bij mij zwart voor de ogen werd.

11889503_566657430148833_136373550248189755_n

Daarom doet dit beeld pijn, daarom schrok ik van de foto van Brooke. Ik weet hoeveel lef ze heeft om deze foto’s überhaupt te laten maken. Niet alleen het lef om ze aan de buitenwereld te laten zien, maar vooral het lef om het tegen zichzelf te bevestigen dat ze in een zieke situatie zit. Dat het tijd wordt om het roer om te gooien. Door zichzelf een gezicht te geven. Ook voor zichzelf.

Tiffany Thoelke photographed Brooke Beaton after dealing with domestic violence. (Photo: T.S.T Photography)

Tiffany Thoelke photographed Brooke Beaton after dealing with domestic violence. (Photo: T.S.T Photography)

Het lijkt namelijk zo makkelijk ‘het vertellen’, maar dat is het niet. Ik heb gemerkt dat dit het moeilijkste is dat ik ooit heb moeten doen: toegeven dat je er in verzeild bent geraakt, dat het je is overkomen en dat je niet meer weet hoe nu verder. In mijn geval heeft het letterlijke fysieke geweld vier jaar geduurd. In die tijd ging ik gewoon studeren, had een weekendbaantje, vrienden, een lieve familie en een zus als beste vriendin, legio momenten te over om er over te beginnen, een tipje van de sluier op te lichten, maar ik deed het niet. Ook ik loog over struikelen, vallen, botsen en wat dies meer zij. Waarom? Omdat ik me schaamde dat het me was overkomen, maar ook door jarenlange indoctrinatie dat het ergens toch echt aan mij moest liggen, dat het mijn schuld was en dus verdiend. Dit ging zo langzaam, dat ik de grip op de werkelijkheid langzaamaan onderweg verloor.

Het psychologische geweld is in al die jaren nooit gestopt. Ik heb het verwerkt, zo goed als dat kan. Maar de littekens van binnen helen nooit helemaal. En sinds ik een dochter in de puberteit heb, ben ik er meer mee bezig dan ooit. Want hoe kon het dat het mij overkwam? Ik die zo zelfstandig, geëmancipeerd, out-going, spontaan en vrolijk is. Hoe kan ik met mijn overtuiging dat ‘Kan niet, niet bestaat’, toch vier jaar ‘gevangen’ hebben gezeten? Maar vooral: als het mij overkomt, hoe zorg ik er dan in vredesnaam voor dat mijn dochter een betere keuze maakt. En als ze die foute keuze wel maakt, dat ze naar me toe durft te komen voor advies, raad of een luisterend oor? Ik ben als de dood.

Want ik weet dat het iedereen op straat kan zijn. Dat uiterlijk bedriegt, dat lieve ogen niets zeggen en dat alles, alles, alles wat iemand zegt een volledige leugen kan zijn. Dit wantrouwen ben ik nooit meer helemaal kwijtgeraakt. Ik merk dat ik nog heel vaak terug ga in mijn hoofd en denk: het was super sterk dat ik er uit gestapt ben, maar hoe in vredesnaam heeft het zo ver kunnen komen?

Een psycholoog beantwoorde ooit mijn vraag ‘Waarom ik’, met ‘gewoon omdat’. Een ander antwoord is er niet. Mijn vertrouwen in de uiteindelijke goede keuze van dochterlief zal moeten groeien. Praat ik er met haar over? Ja, maar niet in detail. Zo weet ze dat er ‘stoute’ mensen zijn. Ze weet dat niet iedereen zo lief is als dat hij of zij zich voordoet, maar vooral dat het niet iets is om je voor te schamen. Uiteindelijk wil ik dat ze haar eigen keuzes maakt.

Mijn enige bijdrage in haar zoektocht naar ‘haar prins op het witte paard’, kan alleen maar zijn dat ik altijd – zonder oordelen of veroordelen – in de buurt ben om haar op te vangen als een keuze niet de juiste is gebleken en dat dit niets is om je voor te schamen.

Brooke Beaton en Tiffany Thoelke strijden samen tegen de stilte rondom huiselijk geweld. Met de foto’s van Brooke willen ze het geweld een gezicht geven. Met de hashtag #silencehidesviolence proberen ze aandacht te krijgen voor iedereen die met huiselijk geweld te maken heeft/krijgt. Kijk op de facebookpagina van T.S.T Photography voor meer informatie

written by

Moeder van 3 schitterende kinderen, schrijver in hart en nieren, altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen en wonderlijke momenten.
Related Posts

3 Responses to "Als zwijgen geen goud is | Huiselijk geweld krijgt een gezicht"

  1. Melissa says:

    Wat knap dat je dit deelt, jeetje! Respect!

  2. Pauline says:

    Jeetje Marieska, wat heftig!! En heel moedig van je. X

  3. Judith says:

    Wat heftig dat je zelf in een soortgelijke situatie hebt gezeten als Brooke. Heel moedig van haar om het taboe of stil zwijgen te doorbreken. En daarbij ben jij net zo moedig, want het is nogal wat om te delen. Respect voor jou, voor wie je bent!!! X, Judith
    Judith onlangs geplaatst…Mini fashion | outfit: Badger + Rue || be kindMy Profile

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge