Oneerlijke dankbaarheid

Love4Kidz is geen persoonlijk dagboek over de belevenissen van ons samengestelde gezin. Natuurlijk heb ik genoeg schrijfstof om boeken vol te kliederen, maar daar was mijn blog niet het platform voor. Tot nu … Vandaag heb ik namelijk geen blogje zoals je van mij gewend bent. Vandaag staat in het teken van ‘oneerlijke dankbaarheid’ en het verlossende appje met ‘klopt’.

Mijn kinderen groeien op met een vader die bij defensie werkt. Voor dit werk moet hij zo nu en dan eventjes of voor langere tijd naar het buitenland. Deze reizen zijn altijd prima geregeld en worden door zowel zoon als dochter niet als vervelend beschouwd. Ondertussen zijn ze groot genoeg om te kunnen whatsappen, dus met een mobiele telefoon in de aanslag, brengen ze papa dagelijks op de hoogte van hun beslommeringen. Aan de – door menigeen gehate – vinkjes kunnen ze zien of het berichtje wel of niet is aangekomen en nog belangrijker: is gelezen. Dat papa niet altijd kan reageren begrijpen ze prima.

Zo gingen we onze dagen door. Het was eigenlijk alsof er niets veranderd was, behalve dan dat ze in het weekend hun vader niet zagen. Maar die weekenden zitten met een druk sociaal leven al snel vol geboekt. Het leven kabbelde dus voort. De post werd verstuurd, er werd geappt, gebeld en gemaild.

Tot vandaag. Vandaag stond voor ons de wereld even stil. De telefoon gaat, mijn mobiel gaat, de app slaat op hol. Ik ben de vaatwasser aan het inruimen als ik een nieuws update voorbij zie komen: Helicopter neer, 2 doden. Dan gaat opnieuw de telefoon: “Maries, hij zat er niet in … maar er is een helicopter neergestort.” Ik kijk naar de bank waar de kindjes zitten te spelen. En hoewel ik het eerste deel van de zin wel heb gehoord, moet ik toch gaan zitten. Ik voel me licht in mijn hoofd, draaierig. “Weet je dat heel zeker?” Ik besluit opa te bellen. Die weet meer. Opa bevestigt dat ex niet in het toestel zat, maar is net zo uit het veld geslagen als ik. Het enige dat ik steeds denk is: ja, dat zeggen ze nu wel, maar wat als hij voor de ‘lol’ mee mocht. Natuurlijk is dat een stomme gedachte. Wie gaat er in oorlogsgebied ‘voor de lol’ mee vliegen. Maar toch. Wie waren het dan wel?

Ik loop naar de kindjes toe en herhaal precies de zin die vriendlief tegen me zei: “hij zat er niet in, maar ….” Dochterlief begint onmiddellijk hysterisch te huilen. Alle angst die ze had, komt er gierend uit. Zoon kijkt me alleen maar aan en zegt: “papa is er nog?”, “Ja lieverd, dat zei opa”. “Och wat vreselijk, dan zijn het dus twee andere papa’s”. En die gedachte maakt me helemaal misselijk. De opluchting bij ons zal ergens niet binnenkomen. Daar wordt de zware donkere boodschap geleverd dat geliefde, papa en zoon niet meer thuis komt.

Hoewel we op het journaal de namen van de omgekomen kapitein en luitenant horen, blijft de drang naar een verlossend antwoord van hun papa zelf. We appen: “Papa ben je er?” … Maar het blijft stil. Heel lang stil. Het ene vinkje worden er geen twee en die dus ook niet blauw. Het lijkt een eeuwigheid te duren, terwijl – nu ik het terugkijk – het maar om twee uur gaat. Dan is daar opeens het verlossende appje ‘klopt’. Waarna na 2 appjes over en weer de communicatie weer stopt. Maar dat geeft niet. We zagen onder z’n naam ‘online’ staan en we kregen een appje. Hoe blij kun je zijn met een simpel appje met ‘klopt’. Ontzettend blij dus. Ongelooflijk onmetelijk blij. Inmens blij. Blij, maar vooral ook heel dankbaar. Ontzettend, ineens en ongelofelijk dankbaar. Oneerlijk dankbaar.

Want ondanks deze blijheid is ons hele gezin zich bewust van het feit dat er twee gezinnen uiteengerukt zijn. Dat ook zij zo’n verlossend appje verdienen en niet meer krijgen. Dat de wereld soms heel oneerlijk en zwart is.

~ en daarom kwam er vandaag geen ‘normaal’ blogje online ~

Marieska

dankbaar-saying

written by

Moeder van 3 schitterende kinderen, schrijver in hart en nieren, altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen en wonderlijke momenten.
Related Posts

9 Responses to "Oneerlijke dankbaarheid"

  1. Oneerlijke dankbaarheid - deel 2 | Love4kidz says:

    […] geschiedenis van vorig jaar lijkt zich te herhalen. Weer ontvang ik via een appje de vraag of we al wat van ex-man hebben […]

  2. Marieska says:

    Jeetje Andrea, bedankt voor je lieve woorden

  3. Andrea says:

    en ik, als kind dat in oorlog opgroeide, zit hier nu te janken. Jeetje Marieska. Zo blij voor je kindjes…
    Andrea onlangs geplaatst…De Nationale PannekoekendagMy Profile

  4. Nathalie says:

    Wat heftig! En dan te bedenken dat er ergens in een ander gezin het woordje klopt niet komt… pfff
    Nathalie onlangs geplaatst…Me-time with Netflix!My Profile

  5. Monique says:

    Heftig om te lezen… Als zulke vreselijke dingen gebeuren word je altijd weer even met twee benen op de grond gezet. En weet je ook wat echt telt in het leven. Veel sterkte aan de naasten van de getroffenen 🙁
    Monique onlangs geplaatst…Je digitale herinneringen bewarenMy Profile

  6. Marlieke says:

    jeetje. Ik ben er stil van. Indrukwekkend geschreven. Wat komt due angst dan dichtbij, en wat je zegt: die andere families. Ook hiervoor is het fijn als je een blog hebt, jouw uitlaatklep.
    Marlieke onlangs geplaatst…Het is tijd voor zomerkleding!My Profile

  7. Linda says:

    Woorden schieten te kort…Heftig verhaal! Je staat er niet vaak bij stil. Wanneer je dit soort berichten leest in de krant is het voor de meeste lezers een bron van informatie, maar je beseft vaak niet dat dit ook vaders kunnen zijn.

    Heel mooi geschreven. Mijn gedachten gaat uit naar de getroffen families…sterkte met dit enorme verlies!
    Linda onlangs geplaatst…Verven zonder kloddersMy Profile

  8. Jessica says:

    mooi geschreven, ik zit hier met een brok in mijn keel.
    Jessica onlangs geplaatst…Ooglook – Cranberry ClubMy Profile

  9. Jinnie93 says:

    Pfff heftig, moest even slikken. Heel mooi geschreven!

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge