The Seven Year Itch | en hoe je deze kriebel overleeft

The Seven Year Itch was een onbekend fenomeen voor mij. Laat ik eerlijk zijn. Met mijn partner van 11 jaar jonger en twee kinderen uit een eerdere relatie dacht ik het perfecte geluk gevonden te hebben. Immers, een liefdesbaby arriveerde vijf jaar geleden en met een goede relatie met ex-man en zijn vriendin leek het een voorbestemde happy end. Ik kon zo op facebook met mijn happy foto’s van puur geluk. Jaloers?

Maar een jongere partner en een derde kindje zorgen niet gelijk ook voor een jonger leven. We doken met zijn tweeën in het diepe met drie kinderen, werk en een druk social leven. Het leek ons gemakkelijk af te gaan. De samensmelting van het samengestelde gezin. De acceptatie van de nieuwe tweede vader. Zijn rol als hoofd van het gezin. Ik deed zelfs een stap terug in het werkleven om er voor de kinderen te kunnen zijn. Ik kon helemaal mama zijn. Mijn grootste droom kwam uit.

lucardi-seven-year-itch-huwelijk-trouwen

The Seven Year Itch

Tot die ene dag in april. Ik zat achter mijn computer en vroeg me af of er iemand had gedacht aan mijn veertigste verjaardag. Het bleef tot ‘s avonds laat akelig stil. Normaal heb ik niet zoveel met mijn verjaardag. Ik vier het eigenlijk niet, maar deze keer knaagde het aan me. Veertig … dat is toch wel een dag om in ieder geval te onthouden. Op social media zag ik vriendinnen verwend worden met verjaardagscadeautjes: geurtjes, rozen, sieraden. Hier bleef het stil.

Tot ik vroeg: “Stomme vraag, maar voor het na twaalven is en ik niet meer jarig ben. Krijg ik nog een cadeautje?” Het klonk net zo hebberig als het er uit kwam en zo bedoelde ik het helemaal niet. Ik vroeg me gewoon af of hij me vergeten was. Zijn reactie zorgde ervoor dat we vol in zogenaamde The Seven Year Itch crisis donderden. “Hoezo? Veertig is toch niet zo bijzonder”. 2555 dagen van romantiek kwamen behoorlijk onder druk te staan. Hoe stom en klein de aanleiding ook was (want er volgde een verrassingsfeest waarvan ik niets mocht weten). Het gevolg was wel dat ik moest concluderen dat we niet meer waren, wat het was. Hoe dat zo kon gebeuren? Daar had ik net zo veel schuld aan als manlief.

Waar waren de momenten gebleven?

Want was hij ongeïnteresseerd geworden. Ik was ook niet meer de vrouw die hij had leren kennen. Waar was die vrouw gebleven die enthousiast haar benen schoor en zich verzorgde met heerlijk geurende bodylotions? Waar was de vrouw die het leuk vond om moeilijke recepten om te toveren in lekkere maaltijden? Waar waren de momenten gebleven dat we ’s avonds laat naar Leiden voeren met onze boot. Waar was de tijd gebleven dat we urenlang konden wandelen terwijl we de tijd wegkletsen magisch genoeg altijd tot half 3 ’s nachts.

Na het samensmelten van ons gezin was onze tijd voor elkaar gewoon op. Het kostte ons ongezien zo veel energie om dat goed te doen, dat we niet door hadden dat wij heel geleidelijk aan geen tijd meer hadden voor elkaar. Tel daarbij werkdruk en een sociaal leven op en je kan op je vingers natelen hoe moe we waren. The Seven Year Itch begon heel zachtjes te jeuken.

Manlief kreeg ondertussen een super baan en begon ondertussen naast zijn normale werkuren aan zijn eigen bedrijf. Hij groeide in zijn ambitie. Ik daarentegen zat thuis en hoewel het mijn droom was die uitkwam, knaagde er ook iets in me “is dit alles”. Verhalen om te vertellen bij thuiskomst werden bij mij onbelangrijke verhaaltjes.

Toen diende de kleinste aanwinst zich aan in ons gezin. We kregen naast heel veel liefde en ongelooflijk veel geluk ook te maken met de slapeloze nachten en alles wat bij een baby hoort. Voor mij was het de derde keer en ik genoot van het feit dat dit de laatste en dus de benjamin was. Voor manlief was het zijn eerste. En als normaal bij een nieuwbakken papa en mama ging hij overboard met de zorg, aanschaf van spullen en het bij elkaar verzamelen van opvoedingstips. Logisch, maar wel mijlenver van elkaar. En het zorgde ervoor dat we uiteindelijk bij mijn veertigste verjaardag een stevige Seven Year Itch voelden.

lucardi huwelijk bruiloft seven year itch

Hoe we de vlam uiteindelijk brandend hebben gehouden?

We zijn deze Seven Year Itch te lijf gegaan door het hanteren van de vijf stappen van Think CBT. Hun stelling is “dat als je genoeg om je relatie geeft om hulp te zoeken, je een grotere kans van slagen hebt”. En elkaar helpen de ander te begrijpen is mogelijk als je de 5 stappen hanteert.

De vijf stappen zijn

  1. Herkennen en accepteren van individuele waardes, verwachtingen en percepties
  2. Ontdekken van negatieve gedachtes en niet hulpzaam gedrag
  3. Akkoord gaan met individuele verschillen
  4. Herkennen en uitvoeren van nieuw gedrag gebaseerd op respect, empathie en tolerantie
  5. Akkoord gaan met een emotioneel contract

Dit emotioneel contract houdt in dat jij en je partner zich committeren zich te gedragen zoals het binnen jullie gezamenlijke waardes past. Dit betekent heel simpel dat je gewoon aardiger tegen elkaar moet zijn.

Hoe kan je aardiger zijn tegen elkaar?

Het kan helpen om samen met je partner een ‘geliefd-wordings-lijst’ op te stellen. Hierop zet je alleen dingen die je partner doet waardoor jij je geliefd voelt. Heb je de brief geschreven? Dan ruil je de lijst en lees je waarmee of waardoor jij je partner een warm gevoel geeft. Dit kan heel verhelderend werken, want vaak zijn het de kleine dingen die belangrijk blijken te zijn.

Onze lijstjes zorgen in eerste instantie nog voor veel ‘huh’? en ‘Echts?’. Het geliefd voelen bleek een minder gecompliceerd ding te zijn dan we dachten. Ik vind het vooral belangrijk dat er naar me geluisterd wordt ook al lijken mijn dagen gevuld met onbelangrijke dingen. Daarnaast vind ik een kopje thee krijgen echt een top-momentje van geluk.

Manlief daarentegen wordt blij van het feit dat ik aan yoga doe. In eerste instantie was mijn reactie: “Tuurlijk, dan ben ik lekker weg”. Maar het bleek vooral over mijn terugkomst te gaan. “Dan ben je ontspannen en relaxed en daar word ik blij van”. Daarnaast vindt hij een lachende partner leuker dan een politieagent. Oh en van mijn gekattekop wordt hij redelijk chagrijnig.

Tijd maken voor elkaar

Het duurde even voor ik het lijstje helemaal in me had opgenomen. En het duurde ook even voor ik het rustig had laten bezinken. Het komt uiteindelijk neer op het feit dat ik meer mama ben dan partner. Toen we elkaar net leerden kennen deed ik veel moeite om te verhullen dat ik vermoeid was en moeder van twee kinderen. Nu liep ik steeds met een kind, snot- en spuugvlekken op mijn kleding en viel ik op de bank in slaap.

Ik heb beloofd om beter mijn best te doen om minder te kattekoppen en hij heeft beloofd om beter te luisteren en meer kopjes thee te maken als ik hard aan het schrijven ben. Daarnaast gaan we momenten inlassen in ons drukke leven om tijd voor elkaar te maken en altijd eerlijk te zijn als we iets zeggen.

Foto’s op social media

Als we ons leven zouden fotograferen en op social media plaatsen, dan zouden mensen schrikken van de momenten waarin we geen gezellig en leuk gezin zijn. Toch ben ik er van overtuigt dat juist die momenten zorgen dat we over 20, 30 wie weet 40 jaar nog bij elkaar zijn en precies weten wie we zijn en wat we aan elkaar hebben. Daarom leg ik ze wel vast. De tantrum van de jongste. Een boos puberhoofd tijdens het afruimen van de tafel. Of het verwarde hoofd van iemand die te laat naar z’n bed is gegaan.

Toen we samen op een zondagochtend de voorgaande avond zaten te overdenken en ik vroeg waar we over 30 jaar zouden staan, bleken we hetzelfde te denken over de toekomst. Zelfs over verhuizen naar een andere plek waren we het eens. (oké ik geeft toe, zijn visie over een bejaardenhuis voor mij en cabrio voor hem was bijna een discussiepuntje. Tot ik zijn glimmende ogen zag).

Sinds ons ‘contract’ werken samen aan relaxen, leren luisteren en vooral om stress niet op elkaar te botvieren. We proberen elkaar niet meer te veranderen, maar te accepteren zoals we zijn. Ik rol mijn yoga mat op om naar les te gaan, terwijl ik weet dat er straks een kopje thee op me staat te wachten bij thuiskomst … echte liefde oh en laat die itch maar jeuken … ook na zeven jaar.

lucardi huwelijk bruiloft trouwen the seven year itch

written by

Moeder van 3 schitterende kinderen, schrijver in hart en nieren, altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen en wonderlijke momenten.

Related Posts

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: